Tuesday
Feb032015

Το Ελληνικό κράτος είναι μια διακεκομμένη γραμμή

Της Πέγκυ Παπακώστα, @PeggyPapakosta

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ως υπουργός μεταφορών το 1946 προώθησε νομοθεσία για να επαναδιαπραγματευτεί ακριβές και αναποτελεσματικές συμβάσεις ξένων εταιριών για τα δίκτυα ηλεκτροδότησης και μεταφορών της χώρας. Μπορεί λόγω πιέσεων, τελικά να μεταφέρθηκε ο Καραμανλής σε άλλο υπουργείο αλλά δικαιώθηκε γιατί και η ΔΕΗ ιδρύθηκε το 1950 και οι μεταφορές έγιναν υπόθεση του κράτους.

Το 1963 ο Καραμανλής ηττήθηκε και αυτοεξορίστηκε. Μπορεί να μην είχε ούτε ειδική ούτε γενική στήριξη και να μην είχε εναλλακτική. Μπορεί να απελπίστηκε. Μπορεί να ήταν το θιγμένο του εγώ. Μπορεί να είχε βάλει άλλες προτεραιότητες. Θεμιτά. Ανθρώπινα. Το πολιτικό σύστημα όμως έχασε τις απαραίτητες εγγυήσεις, τη συνέχειά του και τη σταθερότητα και απέκτησε απανωτές εκλογές, θεσμικές εκτροπές και χούντα. Αυτές είναι θλιβερές εξελίξεις κρατών σε διαδικασία ωρίμανσης. Αντίθετα, οι ώριμες δημοκρατίες χαρακτηρίζονται από ομαλότητα, συνέχεια και εθνική συμφωνία στα βασικά.

Μετά ήρθε το 81 της αλλαγής και η ανατροπή της οικονομικής πολιτικής από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Λίγο πολύ γνωστά. Εθνικοποιήσεις, αύξηση δημοσίων δαπανών, υπερδιόγκωση του δημοσίου τομέα χωρίς την αντίστοιχη του ιδιωτικού. Το δημόσιο χρέος από 40% το 1980 φτάνει στο 80% το 1990. Πολλοί λένε το θέμα δεν ήταν οικονομικό, ήταν κοινωνικό. Έπρεπε να μπει και η άλλη μισή Ελλάδα στο παιχνίδι που είχε αποκλειστεί και διωχθεί απο τη Δεξιά για δεκαετίες. Σωστά, να μπει. Τερατώδες λάθος να αποκλείεις ολόκληρα κομμάτια του πληθυσμού λόγω πολιτικών φρονημάτων έστω και επί ψυχρού πολέμου. Όμως μια αδικία που πάει να διορθώσει μια προηγούμενη δεν κάνει σύνολο 0 αδικίες, κάνει +2 αδικίες. Ένας καλός διαιτητής που κάνει ένα ακούσιο αλλά καθαρό λάθος, δεν κάνει ένα επιπλέον και μάλιστα εκούσιο λάθος ώστε να είναι όλοι αδικημένοι. Αναγνωρίζει το λάθος του και προχωράει προσπαθώντας να μην κάνει άλλο.

Μετά το 93, ο Ανδρέας Παπανδρέου αλλάζει οικονομική πολιτική ξανά (κάποιοι λένε και από πιο πριν) και βάζει ρότα για ΟΝΕ ξαναπιάνοντας το νήμα εκεί που το παράτησε το 81. Ο ιστορικός δικαστής δεν έχει βγάλει απόφαση για την ορθότητα αυτής της πολιτικής. Προσωπικά, πιστεύω ότι ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση. Όμως οι ώριμες οικονομίες έχουν βασική στρατηγική μακράς πνοής για τη φύση της οικονομίας, τις βάσεις της ανάπτυξης, τη θέση της χώρας στον παγκόσμιο πολιτικό χάρτη και την κατεύθυνση της κοινωνίας. Πολλά μπορούν να συζητηθούν από κόμμα σε κόμμα και να αλλάξουν από κυβέρνηση σε κυβέρνηση. Όχι όμως όλα. Αν οι πολλοί δε συμφωνούν στα βασικά, το κράτος είναι μια διακεκομμένη γραμμή που δεν εμπνέει εμπιστοσύνη ούτε στους μέσα, ούτε στους έξω.

Monday
Jan192015

On the right side of history

Greek Elections 25/01/2015
By Peggy Papakosta, @PeggyPapakosta
"Alexis Tsipras, leader of radical left-wing party Syriza coming in or going out?"

In less than a week, on 25th January, the Greeks are holding a general election. I think it will be an opportunity for the relative majority of the people to say that the 5-year austerity plan administered by the troika (i.e. the International Monetary Fund, the European Commission and the European Central Bank) has not yielded the desired outcomes. For some that’s an under-statement. For others, certain things have been accomplished. But on average, there seems to be a need not just for a change of pace in Greece but for European reform and a new plan.

I estimate that the radical left party Syriza will win a relative majority and a few seats short of the 151 needed to form a majority government. It will have to join forces with another party or a small number of individual members of parliament who will break away from their parties to form a new coalition government.

Party name

Political positioning

Vote %

Seats in parliament

Syriza

Radical Left

33.8

147

New Democracy

Conservatives

29.6

86

Potami

Centre (1st appearance)

7.6

22

Golden Dawn

Nationalist

6.2

18

KKE

Communist

5.3

16

PASOK

Centre Left

3.8

11

(margin of error: ±2 for both vote% and parliamentary seats)

What about a 2nd round?

There is always the option for calling a 2nd round of elections when the 1st has not produced a government. Usually this is a tactic to polarize the vote and benefit the 1st and 2nd parties and more often than not, it works. This time, it may not. Why? Because nowadays people seem to be right to think that extraordinary circumstances require extraordinary alliances. Because although Syriza may not be a dangerous option for Greek and European interests after all, work needs to be done sooner rather than later. And, finally, because certain parties either that have won seats in the parliament or not, have an upward trend that will hurt the majority party (as well as the others) if they are given more time to campaign. If one additional party wins seats in the 2nd round, then in all probability, all other parties will end up winning fewer seats.

Doing your part

I just finished reading a book about world war two. And although I draw no comparisons between the two eras, there was one striking history footnote. In 1940 and 1941, the Italian Axis power led two assaults against Greece. And failed. At the same time, half the Italian fleet at Taranto was crippled by the British. As a result, the defeat of the Italians by the Greek army gave the Brits the opportunity to establish an airbase in Athens putting them in striking distance of valuable oil reserves in Romania, which Hitler needed for his war machine. Although a fuming Hitler considered abandoning Mussolini, in the end he had no choice but to bail Italy out by diverting forces from North Africa, which was a high strategic priority. Before Hitler attacked and defeated Greece, Britain had warned Greece that it was strategically a futile battle. And it was from a pragmatic standpoint. But doing your part on the right side of history may not be a futile fight in the grand scheme of things after all.

Friday
Jan162015

Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια

Εκλογές 25/01/2015

της Πέγκυ Παπακώστα, 15/01/2015

Μια πρόβλεψη

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ κοντά στην αυτοδυναμία. Φαίνεται να πλησιάζει στην πηγή αλλά να μην πίνει νερό.

Η ΝΔ υποχωρεί στο ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στη 2η εκλογική αναμέτρηση τον Ιούνιο 2012.

Το ΠΟΤΑΜΙ βγαίνει 3ο κόμμα με δυναμική ανόδου.

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ είναι 4ο κόμμα.

Το ΚΚΕ καταλαμβάνει την 5η θέση αφήνοντας την τελευταία θέση σε άλλον.

Το ΠΑΣΟΚ είναι το 6ο κόμμα που μπαίνει στη βουλή, τελευταίο και καταϊδρωμένο. Κάτι σαν τελευταία ευκαιρία.

Το ΚΙΝΗΜΑ Δημοκρατών Σοσιαλιστών με σήμα το τριαντάφυλλο του Αγγλικού Εργατικού κόμματος δε φαίνεται να μπαίνει στη βουλή παρόλο που θα μπορούσε. ‘Εχει δυναμική. Χρόνο δεν έχει.

Οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ δε φαίνεται να μπαίνουν στη βουλή.

Αφού βασάνισα τους αριθμούς μέχρι δακρύων, δέκα ημέρες πριν τις εκλογές, αυτές είναι οι προβλέψεις μου (±2 και για τα ποσοστά και για τις έδρες):

Κόμμα

Ποσοστό

Έδρες

ΣΥΡΙΖΑ

33,8

147

ΝΔ

29,6

86

ΠΟΤΑΜΙ

7,6

22

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

6,2

18

ΚΚΕ

5,3

16

ΠΑΣΟΚ

3,8

11

 

2ες εκλογές;

Ο ΣΥΡΙΖΑ μάλλον θα μπορέσει εύκολα να σχηματίσει συγκυβέρνηση. Αν όμως επιλέξει να προχωρήσει σε 2η εκλογική αναμέτρηση;

Ίσως να είναι από τις λίγες φορές στην εκλογική ιστορία που δεν είναι καλή ιδέα να διεξαχθούν δεύτερες εκλογές. Τουλάχιστον όχι για το 1ο κόμμα. Μια 2η εκλογική αναμέτρηση θα δώσει ώθηση στα κόμματα που έχουν δυναμική και χρειάζονται πιο πολύ χρόνο για να αποκτήσουν απήχηση. Σίγουρα οι 2ες εκλογές πολώνουν και τα δύο πρώτα κόμματα κερδίζουν περισσότερες ψήφους αλλά αυτή τη φορά μπορεί τόσο το ΠΟΤΑΜΙ όσο και το ΚΙΝΗΜΑ του Παπανδρέου  να ανεβάσουν στροφές, να πείσουν και να σκαρφαλώσουν μέσα ή πιο μέσα. Ειδικά αν έχουν την κατάλληλη στήριξη. Χωρίς να αποκλείεται και η περίπτωση και οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ να μπορέσουν να περάσουν το όριο εισόδου στη βουλή. Αυτό θα σήμαινε λιγότερες έδρες για όλα τα έξι κόμματα που μπήκαν στη βουλή στην 1η αναμέτρηση συμπεριλαμβανομένου και του 1ου.

Προς τι ο πανικός;

Υπάρχει μια γενική ανησυχία για τις επερχόμενες εκλογές. Για το τι θα φέρουν. Για το μέλλον. Κακώς. Γιατί; Γιατί όλα αλάζουν και όλα μένουν τα ίδια. Γιατί πιστεύω ότι όλοι, και οι μεν και οι δε, έκαναν, κάνουν και θα κάνουν ό,τι πιστεύουν ότι είναι καλύτερο. Γιατί η διαφωνία είναι μέρος της λύσης. Γιατί η γη δεν είναι επίπεδη και η Ελλάδα δε θα γκρεμιστεί από την άκρη της. Γιατί η Ελλάδα έχει θέση στη Ευρωπαϊκή και παγκόσμια σκηνή. Γιατί ναι, είναι μια μικρή χώρα και όπως όλοι οι μικροί, έχει τεράστιες δυνατότητες δικτύωσης ειδικά στην εποχή μας. Γιατί υπάρχουν βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες λύσεις.

Και γιατί όταν προβλέπεις το μέλλον, μπορείς και να το αλλάξεις.

Monday
May262014

Strike Two, Europe!

by Peggy Papakosta

I love Europe. And I love the idea of the European Union. At University, I learned all about our founding fathers (sadly they were all men): Adenauer, Bech, Beyen, Churchill, De Gasperi, Hallstein, Mansholt, Monnet (my personal favorite), Schuman, Spaak, Spinelli. They dreamed of a better continent and they started building it. Later, others carried on. The founding block of the European Economic Community was coal and steel and then a common market. As the name suggests, it was the economy, stupid! The founding fathers believed that the best bet for uniting the peoples of Europe was to work for “a prosperous Europe”. But is it prosperous today? More accurately, for whom is Europe prosperous today? Europe seems to have lost its raison d’ être. The prosperity part of its existence. Its very heart.

Until recently, I was convinced that while the European South was in ruins, the European North refused to lend a helping hand. Observing the hesitant slow actions taken by the European Union to resolve the recent crisis that hit the weak the most, I saw lack of solidarity as the main reason for ineffective measures that led nowhere. Or perhaps they did lead somewhere. To a downward spiral of possibly repeating the darkest moments of our common history. I don’t believe that any more. I am now convinced that the whole of Europe suffers from a similar set of problems and different nations deal with them in different ways but all leading to the same downward spiral. Possibly. Let’s put a pin on that for now.

The European elections held in May 2014 was strike two for the European ideal. Strike three and you’re out! In 2009, when the last European elections were held and the Global Financial Crisis 2007-2008 was showing its teeth, the European voters sent people like Nigel Farage to the European Parliament. A guy who doesn’t want to be in the EU was sent to the EU. A fox in the hen house, as they say. Kind of ironic and somehow… wise. Europe, that was strike one! Five years later, the people send about 150 Nigel Farages to the European Parliament. None of them wants to be there and they all swore they will anything within their power to destroy the European creation. Voters went to the polling stations to vote for nationalist and anti-EU parties handing them 140 of 751 seats in the new EU legislature. That’s almost 20%. This is up from around 60 seats in the 2009 election. Europe, this is strike two. Strike three doesn’t mean another chance. Strike three means the end.

Now, let’s take the pin out of the downward spiral. Europeans are having problems. Everywhere in Europe. Not just the poor but the rich too. Not just the south but the north too. Everything is interconnected. There are fewer jobs, disillusioned youth, higher taxes, fear of losing high living standards, terrified pensioners, delusions of prosperous isolation, hostile immigration policies, scaremongering, austerity, greater disparities. People live in a constant state of panic. It’s not a hopeful time. And this all translates to tighter state control of economic and social activities, lack of cohesion, less freedom, pure-blood ideals, demonization of immigrants, nationalism, protectionist dogmas, more trade barriers, economic decline, fascism, civil war, all-out war. It’s a downward spiral. Do Europeans want this? Certainly not. Does Europe want this? Absolutely not. Why is it happening then?

The peoples of Europe sent the European Union to the therapist’s couch. “Our relationship is in a bad place. I talk and you don’t listen.” Europe must stop being complacent with what it is and what it once accomplished. Take nothing for granted. Europe is a work in progress and lately, it hasn’t been doing the work. So this is a wise and hopeful vote. The voter wants Europe to do well: “We will make it together. Just listen to me. Remember your nature. Your reason for being.” And the therapist nods. Will the creation of Europe survive? The peoples of Europe have said yes, you can! 

Wednesday
Mar052014

Corporate Social Responsibility is Obligatory Says the European Union

by Peggy Papakosta
The logotype of an environmental CSR campaign for a major aerospace industry

A lot of companies have been gearing up to this day. A lot of smart companies. The European Union Council is pushing a draft Directive forward to promote transparency in Corporate Social Responsibility (CSR). Or should I say transparency and CSR? Granted, having read the 60-page Directive filled with legal jargon and policy-making terminology, I must admit it's more about addressing the problem of transparency rather than social responsibility. But who's to say the directive can't or won't boost both?

The truth is that many big and medium, even smaller companies have been dedicating a substantial chunk of their marketing/public relations/communications budget to CSR programs for years. I believe this to be a strategic move. And now, it seems, it was a prophetic move. If the Directive is approved by the European Parliament, big and biggish companies (over 500 employees) will have to report any expenditure they may have undertaken on “environmental, social and employee-related matters, respect for human rights, anti-corruption and bribery matters.” If they fail to report it, they will have to explain why. “Comply or explain” as the Directive puts it.

Currently, companies are obliged to file annual accounts and annual return. And although all sources of income and expenditures as well as assets, loans and so on need to be reported any way, the new Directive will add for the first time a non-financial component to the company's accounting report: a description of all CSR programs. The Directive is aimed at uncovering bribery, and especially government bribery. The idea is that companies use public relations programs to fund parties and politicians without having to divulge critical information. But why not kill two birds with one stone? And because this idiom is neither politically nor environmentally correct, I 'll make up a new expression: Why not “make two wishes upon one star”?

The opposition to this Directive is understandably very strong. Big companies from powerful countries object. But, fingers crossed, the Directive will pass even if watered down. And then the Directive will have to be customized to each EU country's legislation about companies, made into national law and formalized by the respective parliaments. In a few years, there will be a special section in every big company's accounting book dedicated to what each corporation has done to contribute to the social dialogue outside the markets. A special part that will explicitly describe how much or how little a company cares about social issues, the environment, its interaction with the political establishment, and the government. And very importantly, what do companies mean by caring, contributing, and interacting.

I am not sure how much transparency this new Directive will tally up. Hopefully greater than today. But the fact that there is a formal recognition of CSR is very important. At the very least, semantically. At the very least, it is a sign of acknowledgment that the world has changed and regulatory mechanisms are struggling to keep abreast of developments. At the very least, corporate social responsibility has a place card on the table.
Sunday
Nov112012

Θεοποίηση των Social Networks ή Δεινοσαυρισμός;

της Πέγκυ Παπακώστα

Το Manchester Business School οργάνωσε μια πολύ φρέσκια ημερίδα το Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2012, στο μοναδικό Ευγενίδιο Πλανητάριο. Το θέμα της εκδήλωσης ήταν τα Social Media ή καλύτερα Networks. Ο πολύ γνωστός διαφημιστής Peter Economides ήταν ο πρώτος ομιλητής. Έκανε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις που έχω ποτέ δει. Μίλησε για το αναπόφευκτο μελλοντικό καθεστώς των κοινωνικών δικτύων. Μια πραγματική δύναμη της φύσης, που έχει αλλάξει τους κώδικες επικοινωνίας της κοινωνίας για πάντα. Κι αυτό θα είναι εμφανές όλο και περισσότερο τα επόμενα χρόνια. Όλοι, εταιρίες, πολίτες, κυβερνήσεις πρέπει να προσαρμοστούν. Πολύ χαρακτηριστικό ήταν το βιντεάκι του ενός έτους μωρού που προσπαθούσε να χειριστεί ένα περιοδικό όπως χειρίζεται το tablet και επειδή δεν τα κατάφερνε, δοκίμαζε το δάχτυλο της και στο πόδι της για να διαπιστώσει αν φταίει αυτό!

Στο τρίτο και τελευταίο πάνελ, συμμετείχα μαζί με την HR consultant Μαρία Μοραγιάννη και τον πολύ γνωστό αθλητικογράφο Αντώνη Καρπετόπουλο σε μια πολύ ενδιαφέρουσα και ζωντανή συζήτηση. Moderator ήταν ο διοργανωτής Βασίλης Ράλλης. Τι απάντησα στις ερωτήσεις του για την πολιτική στα κοινωνικά δίκτυα:

Η πολιτική είναι σε μεγάλο βαθμό επικοινωνία. Θεωρείς ότι οι πολιτικοί αξιοποιούν τα social media;

Όχι και τόσο. Τα social media έχουν μια απαίτηση διαδραστικότητας που όλοι όσοι ασχολούνται με αυτά έχουν κουραστεί να επαναλαμβάνουν. Οι πολιτικοί περισσότερο απο όλους οφείλουν να είναι διαδραστικοί. Και το αποφεύγουν. Νιώθουν άνετα να χρησιμοποιούν ακίνδυνες γενικόλογες εκφράσεις και να ανακοινώνουν μονοκατευθυντήριες ειδήσεις που δεν είναι ειδήσεις. Προσπάθησα να βρω μια καλή μετάφραση της λέξης generic χωρίς πολλή επιτυχία. Η πολιτική έχει πολλή generic επικοινωνία λοιπόν. Τα παραδοσιακά ΜΜΕ το διορθώνουν μέχρι ένα σημείο ψάχνοντας για την είδηση. Αν θέλει κάποιο δημόσιο πρόσωπο να κάνει αποκλειστικά μονομερή και άνευρη επικοινωνία τύπου "χαιρέτησα στον τάδε σύλλογο" και στέλνω μαζικές ευχές για το Πάσχα, τα socia media δεν προσφέρονται. Στα social media πρέπει κάτι να δίνεις που ενδιαφέρει. Να είσαι κ λίγο επικίνδυνος.

Η γνώμη μου είναι ότι σε πολλούς πολιτικούς δε θέλουν να δυσαρεστούν τμήματα των πολιτών. Όμως αυτό είναι αδύνατο. Ειδικά αυτή την πολιτικά πολωμένηεποχή. Όπως επίσης δεν πολυσυμπαθούν την κριτική. Και σε ποιον αρέσει; Όμως είναι βασικός τρόπος μάθησης, βελτίωσης και σύνθεσης. 4 από τα twitter accounts πολιτικών που βρίσκω ενδιαφέροντα ακριβώς επειδή είναι ζωντανά (και αναπόφευκτα αμφιλεγόμενα) είναι: @tpangalos @renadourou @AdonisGeorgiadi και @euHvR (Henry Van Rompuy).

Θα έπρεπε οι πολιτικοί να αξιοποιούν τα κοινωνικά δίκτυα περισσότερο και ποιο είναι το καταλληλότερο δίκτυο;

Στις 30 Σεπτεμβρίου 2012 οι ελληνικοί λογαριασμοί στο Facebook έφτασαν τους 3.850.640 (www.internetworldstats.com). Ακόμη κ αν δεν αντιστοιχούν σε απόλυτο αριθμό μοναδικών χρηστών και πάλι είναι ένα εντυπωσιακό νούμερο. Κι ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η αύξηση από το 2011 όταν ο ίδιος αριθμός ήταν περίπου 1,5 εκατομμύριο. Δηλαδή σε ένα χρόνο υπερδιπλασιάστηκε. Στο twitter η αύξηση ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακή: το Νοέμβριο του 2012 οι λογαριασμοί είναι 234.558 (www.trending.gr) ενώ το 2011 ήταν 85.000, δηλαδή τριπλασιάστηκαν. Επίσης, τα social media είναι προνομιακό πεδίο νέων που σιγά-σιγά δεν είναι και τόσο νέοι, μεγαλώνουν και αποκτούν αγοραστική και μη δύναμη. Είναι ένα κοινό που έχει εντελώς διαφορετικούς κώδικες επικοινωνίας. Δε νομίζω ότι θέλει κανείς να τους αγνοήσει.

Η απάντηση είναι ναι, πρέπει ένας ή μία πολιτικός να έχει λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά μόνο αν:

  • Έχει χρόνο.
  • Θέλει να μάθει τα τεχνικά.
  • Έχει θέσεις ή γνώμες ή ιδέες ή πληροφορίες ή ενδιαφέρον υλικό ή έμπνευση να μοιραστεί.
  • Θέλει να παρακολουθήσει το δημόσιο ΔΙΑΛΟΓΟ (με κεφαλαία).
  •  Μπορεί ν' απαντά στα σχόλια και στις ερωτήσεις που του/της απευθύνουν.
  • Πάνω από όλα, θέλει να συμμετέχει.

Ή έχει κάποιον/α που μπορεί να τα κάνει όλα αυτά παράλληλα με τον ίδιο/α (ο Ομπάμα όταν τουιτάρει ο ίδιος και όχι το επιτελείο του βάζει ενα BO).

Η απάντηση στο ποιο είναι το καταλληλότερο κοινωνικό δίκτυο για τους πολιτικούς είναι ότι εξαρτάται από το προφίλ του ή της πολιτικού. Το twitter είναι το πιο πολιτικοποιημένο, αλλά είναι και το πιο real-time διαδραστικό και καμιά φορά επιθετικό. Δεν είναι για όλους. Το facebook είναι πιο μαζικό, αλλά και πιο lifestyle. Για το youtube, το instagram και το flickr χρειάζεται ενδιαφέρον υλικό. Το linkedin είναι πιο τεχνοκρατικό. Η συνταγή για την επιλογή των social media εξαρτάται, όπως είπαμε, από το προφίλ, τα target groups και τα διαθέσιμα resources. Η στρατηγική είναι πάντα customized.

Ποια θεωρείς ότι είναι η αξία των κοινωνικών δικτύων;

3Ε+2Α.Τι εννοώ;

ΕΛΕΓΧΟΣ. Οι χρήστες έχουν γνώσεις, ερευνούν, μαθαίνουν, διδάσκουν, αμφισβητούν. Και σε πολλές περιπτώσεις γίνονται ελεγκτικοί μηχανισμοί. Όχι μόνο της πολιτικής, άλλα και της κοινωνίας. Ακόμη και των μέσων επικοινωνίας. Πολλές φορές οι χρήστες ξέρουν περισσότερα από τις ειδήσεις των 8 και τους κρίνουν δημόσια και ανελέητα.

ΕΠΙΡΡΟΗ. Επηρεάζουν την κοινή γνώμη. Ακούγονται πλέον γνώμες και κυκλοφορούν πληροφορίες (και παραπληροφόρηση αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο) που δε θα μάθαινες ποτέ απο τα παραδοσιακά μέσα ή καλύτερα της βιομηχανίας (industrial) όπως λέγονται. Και οι θέσεις των πολιτών επαναλαμβάνονται. Και όταν το μήνυμα επαναλαμβάνεται, εμπεδώνεται κιόλας. Το 75% των Αμερικανών ψηφοφόρων συμμετείχαν στον προεκλογικό διάλογο μέσω των κοινωνικών δικτύων. Πόσταραν στο Instagram 680.000 φωτογραφίες με το hashtag vote και 250.000 με το hashtag election. Το twitter αποδείχθηκε το δίκτυο με τη μεγαλύτερη επιρροή με 105.767 tweets το λεπτό!

ΕΝΔΕΙΞΗ. Τα social media δεν είναι αντιπροσωπευτικά, είναι όμως ενδεικτικά. Μπορείς να βρεις ένα θησαυρό πληροφόρησης και να εντοπίσεις τάσεις. Αρκεί να γνωρίζεις κάποιες σταθερές. Για τα πολιτικά πράγματα, μια σταθερά είναι ότι υπερισχύει η αριστερή ιδεολογία, τη στιγμή που η ελληνική κοινωνία είναι λίγο - πολύ ιδεολογικά μοιρασμένη 50-50. Και γι' αυτό όσοι υποαντιπροσωπεύονται τείνουν (κακώς) να τ' απαξιώνουν. Να δώσω ένα παράδειγμα. Πριν τις τελευταίες εθνικές εκλογές πραγματοποιήθηκε έρευνα (12/5/12-5/6/12 Crimson Hexagon) σε 33.000 απόψεις Ελλήνων όπως αναρτήθηκαν στα κοινωνικά δίκτυα. Βρήκαν ότι το 16% ήθελε έξοδο από το ευρώ και το 3% παραμονή. Το 12% στήριζε την έξοδο από την ΕΕ και το 7% την παραμονή. Το 16% στήριζε μνημονιακά κόμματα και το 14% αντιμνημονιακά. Και βέβαια αύτη δεν ήταν η αντιπροσωπευτική εικόνα της κοινωνίας. Δημοσκόπηση της εποχής βρήκε ότι το 88% των Ελλήνων επιθυμούσαν την παραμονή στο ευρώ είτε με λίγες είτε με πολλές θυσίες ενώ μόλις το 7% ήθελε την επιστροφή στη δραχμή (Pulse, το Ποντίκι, 15-16/5/12). Τι σημαίνει αυτό;  Ότι μεταξύ της θεοποίησης των social media και τού δεινοσαυρισμού υπάρχει πολύς χώρος.

ΑΤΖΕΝΤΑ. Διαμορφώνουν την ατζέντα οι ίδιοι οι πολίτες μόνοι τους. Η Guardian είχε γράψει: "To twitter και τα ειδησεογραφικά blogs δεν περιμένουν τα παραδοσιακά μέσα να θέσουν το πλαίσιο του δημοσίου διαλόγου και αποφασίζουν μόνοι τους ποιες ειδήσεις είναι σημαντικές." (Dave Karpf)

ΑΛΛΑΓΗ. Τα social media παίζουν ρόλο σε μια σειρά ευρύτερων κοσμοϊστορικών αλλαγών, που βιώνουμε αυτή τη στιγμή. Πολύ γρήγορα και πρόχειρα....

  • Αλλάζει ο παγκόσμιος συσχετισμός δυνάμεων με τα BRICS. (όπως πτώση Βρεταννικής αυτοκρατορίας 19ος αιώνας)
  • Αλλάζει ο τρόπος παραγωγής και εργασίας λόγω τεχνολογίας και διαδικτύου. (όπως Βιομηχανική Επανάσταση)
  • Μετακινούνται κεφάλαια σε νέους τομείς και νέες χώρες. Παλιές βιομηχανίες υπηρεσιών και παραγωγής πεθαίνουν. Νέες γεννιούνται.
  • Επέρχονται κοινωνικές αλλαγές και λόγω χειραφέτησης μειονοτήτων. (όπως Γυναικείο Κίνημα αρχές 20ου αιώνα)
  • Αλλάζει ο τρόπος μαζικής πληροφόρησης λόγω του διαδικτύου και των κοινωνικών δικτύων. (όπως Γουτεμβέργιος 15ος αιώνας)

Και σήμερα όλα αυτά γίνονται μαζί. Μάλλον είχαν δίκιο οι Μάγιας!

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί η πολιτική θα κληθεί να διαχειριστεί το νέο αυτό κόσμο. Και γι' αυτό πρέπει κι αυτή ν' αλλάξει. Σ' αυτή την αλλαγή, τα social media ήδη έχουν παίξει σημαντικό ρόλο απο την πλευρά των πολιτών τόσο οργανωτικά όσο και ουσιαστικά όπως είδαμε στην Αραβική Άνοιξη και ίσως μπορεί να γίνει ένα χρήσιμο εργαλείο και για τους πολιτικούς, τα κόμματα και τις κυβερνήσεις.

Friday
Oct192012

Wall Street Too Big to Fail or a Big Failure?

by Peggy Papakosta

Occupy Wall Street is the least of the financial world's concerns. Wall Street is losing the PR war. The average Joe and Jane don't take to the streets but believe in their hearts that financial institutions are evil. They also feel governments protect them, universities help them and independent control agencies are not independent. Bare in mind that the cynical or marginalized usual suspect is not ordinarily your average citizen but now the average citizen has become cynical. Now everybody thinks that Wall Street is lucifer. In democracies, that's a big deal.

Here's what everyday people found out about the 2008 crisis. In September, Wall Street banks were deemed "too big to fail". The administration wrote them a $700 billion bail-out check and the tax-payers paid it. Only AIG, the biggest insurance institution got $160 billion. The deal was that the money would reach the real economy. It did not. Instead they all got record bonuses. Merrill Lynch that had rewarded risk-taking with huge bonuses, went under and merged with Bank of America. Bearn Stearns was never penalized for losses but executives were generously showered with money for profits. Lehman Brothers went bankrupt but the CEO left with a few hunder million dollars worth of a golden parachute. Fannie Mae and Freddie Mac were rescued and nationalized. For decades academic economists were fierce proponents of deregulation and at the same time were paid to be consultants to big firms. Professors Mishkin and Portes wrote an enthusiastic study on behalf of the Icelandic Chamber of Commerce to celebrate the deregulation of their banking system. A little later, the Icelandic economy collapsed. Rating agencies made more money if they gave out good grades. In America, although the FBI had warned repeatedly of extensive loan frauds, today there are or soon will be more than 15 million home foreclosures. What people see is two pictures. One one hand, helicopters, limos, drivers, fancy holidays, mansions, penthouses, strippers and expensive watches. On the other, tent city Florida. Something that strongly and alarmingly resembles the Hooverville shanty towns of homeless families in New York Central and Riverside Parks of the 1930's.

There are many people working in the Obama government that handled the 2008 crisis. Many say it's a Wall Street government that did not want to regulate the financial sector and did a half-hearted job. The same goes for the Bush administration that put the Goldman Sachs CEO Paulson in charge of the Treasury Department. Regardless though of who-why-what, the fact remains that most people and opinion-makers have formed their opinion: if profits reflect the reward structure of clients, employess and executives then losses should affect all of them equally and this is not the case in the deregulated financial industry. Instead, they took huge risks and excessive rewards, leveraged with the sky as the limit, failed to predict the outcome, brought the system to its knees, and many people to despair. It resulted in a spiralling global crisis that by 2012 reached tens of overburdened countries and is predicted to impact all. The financial institutions survived with just a slap on the wrist by merging with normal banks and becoming huge. Now they are even "bigger to fail".

Saturday
Oct062012

Barack vs. Mitt

Beating David (who beat Goliath and became king) is a genius twist!

by Peggy Papakosta

The first presidential debate starts with Obama cracking a joke about his wedding anniversary promisimg his wife that next year, they will not spend it like this. Well, America apologizes for the inconvenience. His not-too-shabby joke fell flat because debates are not a good venue for jokes. The rules prohibit attendants from participating and not even the President's charisma was sufficient to change that and have people laugh. Perhaps he was too confident that he could but he didn't. His overconfidence didn't look good. Joking aside, he sounded rehearsed as a not-well-enough prepared actor. As if his prep team went through the first stage of constructing his thesis but not through the second one of deconstruction to make him look cool as a breeze. He didn’t own his arguments to the point of creating a new vision. So he was off to a bad start.

Romney, on the other hand, picked up on the anniversary joke and made his own. He told Obama: "I am sure you did not want to spend your anniversary with me!" This joke was not too shabby either but more importantly, it sounded like improvisation and echoed some degree of modesty. It made the Republican much more likeable, which is not an easy feat. Throughout the debate, Romney was graceful and for the first time I noticed that his voice was soft and moist, dare I say, sexy. It actually reminded me of Clinton's. What I didn't like about his style is the sugary smile and kind puppy eyes at the end of almost every answer. He seemed to ask for a treat for fetching the stick. Thankfully, towards the end, he stopped it.

Regarding the candidates' stances on the issues, Obama's answers overall were more generic than Romney's. The Republican's 8 arguments that stood out in the hearts (and pockets) of average Joe and Jane:

  1. "Middle America is suffering" so the burden must be reduced with tax cuts.
  2. Regarding the 5 trillion tax cut he is repeatedly accused of, he said simply that he has 5 boys and as a dad, he's learned that no matter how many times his kids repeat the same thing, it does not make it so.
  3. Romney was very specific and gave an example of a small business paying 7 different taxes adding up to a 50% tax. In the same breath, Obama's intention to raise tax from 35 to 40% will cost 700,000 jobs.
  4. He sounded sure and confident when he said that he will not get revenue from new taxes.
  5. Regarding Wall Street, he wondered why there are 5 banks too big to fail and why hasn't Obama addressed the issue of what is a good loan. He successfully stepped on the general belief that the banking sector has not been reformed.
  6. Under Obama, health insurance costs have gone up and thus killed more jobs.
  7. He came across as experienced because of the model Massachusetts healthcare system he created and making the state's schools number one in the country as Governor. And Obama agreed.
  8. He hit a soft spot when he concluded that he will create 12 million new jobs.

Romney's strategy to appeal to the independent and undecided voter who is also more centrist paid off. Almost 100%. Minus his position to maintain the military, which he emphasized twice. And to be fair, it is easy to criticize the Obama administration that has faced the most severe financial crisis in almost a century.

I wish I could find so many key points to describe Obama's appearance to keep a balance but frankly there aren't so I won't. Five negative, one positive stood out:

  1. He claimed he took on Wall Street and won. Yeah, right.
  2. Trying to make a point about the definition of small business, he failed and then made another failed attempt of a joke accusing Donald Trump of not wanting to be "small anything". Weak.
  3. His first attempt to use an example from life came late in the debate and was unfortunate. Although "it's the economy, stupid" the classroom story was more about education. Unclear.
  4. In his conclusion, he assured America that he'll continue fighting as he's done 4 years now. Is that a promise or a threat?
  5. In response to Romney's real life examples, he admitted that 4 years ago he had the same kind of discussions with the people. So since then, not so much?

Let's get to the one good point: Obama tore down the health vouchers policy supported by Romney. It's a policy that over time will make Medicare collapse. Smart private insurance companies will recruit the healthier and younger people and leave only the sicker and older people (who cost more) to the state system.

My suspicion is that the Obama camp will do a much wittier job preparing their guy for the 2nd debate. Perhaps they underestimated Romney and bought into the Republican camp's leaked story that Obama will surely win the 1st debate thus setting the bar very low. Obama did not train, gave a half-hearted race and lost, Romney gave his all and won. Plus it's always refreshing when the underdog wins. And guess who is the out-of-towner this time around. I'll give you a hint: not the one who ultimately won the 2008 Democratic race for the presidential nomination and later became President.

The first debate ended. With Romney surrounded by many family members, happy and accepted and Obama walking off with Michelle tired and alone. Happy anniversary, Mr. President!

Saturday
Sep222012

Όταν η ελπίδα δεν είναι ρεαλιστική οδηγεί στην καταστροφή

της Πέγκυ Παπακώστα

Battlestar Galactica: Η ανθρωπότητα έχει σχεδόν αφανιστεί. Έχουν απομείνει    λιγότεροι από 50.000 άνθρωποι σε ένα μικρό διαστημικό στόλο. Οι 12 αποικίες καταστράφηκαν με πυρηνικά από μηχανές που ο άνθρωπος δημιούργησε και αυτές επαναστάτησαν. Οι μηχανές πήραν ανθρώπινη μορφή και τώρα ο πόλεμος μοιάζει πιο πολύ με αυτοκαταστροφικό εμφύλιο. Στόχος και μόνη ελπίδα των λίγων χιλιάδων ανθρώπων που απέμειναν είναι να βρουν την 13η και τελευταία αποικία: τη Γη. Δεν ξέρουν που είναι και δεν είναι σίγουροι καν αν όντως υπάρχει αλλά ελπίζουν. Κάπου στη διαδρομή ανακαλύπτουν ένα πλανήτη και με αναπτερωμένη ελπίδα αποφασίζουν να φτιάξουν το νέο τους σπίτι εκεί. Η πρόεδρος διαφωνεί. Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι ο πλανήτης δεν είναι ιδανικός και ο κίνδυνος των μηχανών δεν έχει φύγει. Στις εκλογές η πρόεδρος χάνει και κερδίζει ο δημαγωγός αντίπαλος με κύρια προεκλογική δέσμευση να εποικίσουν το νέο πλανήτη. Ο νέος πρόεδρος αξιοποιεί σχεδόν όλο τον πληθυσμό στο νέο δύσκολο εγχείρημα. Αρκετούς μήνες μετά, οι μηχανές τους ανακαλύπτουν και τους κατατακτούν. Ο πρόεδρος συνθηκολογεί και συνεργάζεται με τους κατακτητές. Οι μηχανές στρατολογούν ανθρώπους για να επιβάλουν την τάξη. Πολλοί άνθρωποι περνούν στην αντίσταση. Μεταξύ αυτών και η πρώην πρόεδρος. Οι άνθρωποι επαναστατούν και διαφεύγουν στο διάστημα. Ο απολογισμός: ο ήδη αφανισμένος ανθρώπινος πληθυσμός μειωμένος κατά κάποιες χιλιάδες βρίσκεται χωρίς πλανήτη με μόνη ελπίδα να βρουν τη Γη. Τον γαλάζιο πλανήτη. Τον παράδεισο.

Μετά από 3 χρόνια στο διάστημα ανακαλύπτουν επιτέλους τον πλανήτη Γη. Μια Γη όμως εντελώς κατεστραμμένη από πυρηνικό όλεθρο. Ανίκανη να φιλοξενήσει ζωή. Αποφασίζουν να ταξιδέψουν ξανά προς το άγνωστο όπως είχαν κάνει και οι πρόγονοί τους χιλιάδες χρόνια πριν. Όπως και τότε, έτσι και τώρα δεν έχουν κανέναν και τίποτα να τους σώσει παρά μόνο σκληρή, προσωπική και άχαρη δουλειά. Ότι κάνουν μόνοι τους. Τα σωσίβια σκίστηκαν και οι θεοί πέθαναν. Παλεύουν να σωθούν από τους εξωτερικούς κινδύνους, παλεύουν μεταξύ τους και παλεύουν με τους εσωτερικούς τους δαίμονες. Δεν ξέρουν πια που είναι ο ουρανός και που η γη. Κάποιοι εχθροί γίνονται σύμμαχοι και κάποιοι φίλοι δοκιμάζονται. Η αξιοπρέπεια ξαναορίζεται. Οι νόμοι αγωνίζονται να επιβιώσουν κι αυτοί. Η ηθική και το σωστό παίρνουν μορφή πλαστική γύρω από την επιβίωση. Γιατί στο τέλος-τέλος, η μόνη αληθινή ελπίδα είναι η επιβίωση με κάθε κόστος. Σε τέτοιες ακραίες συνθήκες, η επιβίωση αγκιστρώνεται από μια λεπτή γραμμή, που συνδέει το αρχέγονο  ένστικτο με την αυτοεπιβεβαίωση. Οι ψίθυροι της αποτυχίας είναι ο σκληρός κριτής της αξίας. "Δεν τα κάναμε καλά. Αυτοδιαλυθήκαμε. Τα είχαμε όλα και δεν είμασταν αρκετά καλοί, αρκετά έξυπνοι για να τα κρατήσουμε. Γι' αυτό οι θεοί δε μας αγαπούν. Δεν υπάρχουν θεοί."  Όπως και οι ενοχές. Χωρίς να λένε ψέματα, βάζουν σε κίνδυνο την επιβίωση, που στην ουσία αμφισβητείται. Συνειδητά ή μη, συλλογικά ή μη. Αμφισβητείται. Και η συνέχεια απειλείται. Και κάπου εκεί μέσα στις σκιές της διαλυμένης αυτοπεποίθησης, της χαμένης αθωότητας και της ανασφάλειας κρύβονται τα χειρότερα κομμάτια των ανθρώπινων φυλών, που η ανάγκη της συνέχισης τα κουβαλά μαζί της. Αυτά τα μοιραία κακά φέρουν κι αυτά την αρχέγονη εντολή της επιβίωσης γι' αυτό και θα καταστρέψουν τα πάντα πριν δεχτούν να καταστραφούν. Η μόνη σίγουρη αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο πάνω από την επιβίωση. Η επιβίωση ως αυτοσκοπός. Γιατί δεν έχει κανείς το δικαίωμα να στερήσει την ευκαιρία από κάποιους άλλους να τα καταφέρουν καλύτερα. Και θα τα καταφέρουν. Ελπίζω.

Thursday
Sep202012

Adapt or Perish

by Peggy Papakosta.

Economies are faltering. Societies are being crushed. Resources are being depleted. Systems are crumbling. Power is shifting. Religions are being rethought. Alliances are being tested. Maps are changing. The world is going through unprecedented abrupt changes on all fronts and in a few years it will be unrecognizable. Throughout this transition and in preparation of the next day, people need to do one thing: Adapt. Or perish. And adaptation is the one redeeming feature of humanity. It is the one thing that we do very well. We survived because we adapted. Throughout the millennia.

Example 1: Women did it

The idea for the vital need to adapt came when I was watching a Ted talk by Hannah Rosin (http://www.ted.com/talks/hanna_rosin_new_data_on_the_rise_of_women.html). She wrote a book entitled "The End of Men" and it's most definitely not about bullying men as the author's 9-year old son accused her of. It is however about observing and acknowledging a new societal trend. Today the majority of the US workforce is women. For every 2 college degrees earned by men, women get 3. There are more women doctors, lawyers, bankers, accountants, and managers. The reason for this shift is this economic moment in history. Much of the western world has passed from a manufacturing to a services economy, which no longer requires physical strength. While women kept their traditional jobs and dominated other professions, men did not move to "traditional female roles" thus choosing not to learn new skills and dropped out of the economy. This economic moment is characterized by less resources and privileges, more synthesis and human interactivity. It is characterized by a sharp need to adapt to declined circumstances. And women seem to cope better. It has nothing to do with wit. But it has everything to do with adaptability.

Example 2: Darwin knew what he was talking about

The way the species evolved throughout the millennia was by natural selection. What Charles Darwin meant by this term was that species survive when they are "better adapted for immediate, local environment". The term is certainly not about the common inference of "in the best physical shape". It took the scientific community about one century to finally come to terms and reluctantly accept it. So in nature, over time who survives is dictated by the ability to adapt to a changing environment. Biologists by and large have incorporated natural selection to mainstream teaching and researching.

Example 3: Human races as a result of adaptation

Anthropologists observed natural selection at play in explaining racial differentiation. But because it is such a hot and historically burdened topic, modern science steers away from simplifying the evolutionary process of human races. Nevertheless forensic and cultural anthropologists use racial terms to differentiate, describe and categorize people with great success, which probably means that there are genetic differences. Problems arise when differences are subjectively and maliciously interpreted to prove unscientific points of superiority, inherited rights, "god's chosen" and other racial complexes. For example Asian people or mongoloid as forensic scientists refer to people originating from Asia have epicanthic folds over their eyes, which simply means that their eyelids have more fat. This feature empirically points to a lower-based nose bridge. Short limbs, short noses, flat faces, epicanthic fold and lower surface to mass ratio are characteristics generally attributed to mongoloid cold adaptation during the Ice Age.

Yes, we can... adapt

Sociologists got naturally tempted and tested natural evolution to social behavior. Trying to make head or tails of sociology is a feat. Much jargon, multiple empirical methods, different theoretical perspectives and opposing orientations. Adaptation as a means to "societal evolution" has been much fought in sociology mainly because social change is far more complicated. Natural selection via "social darwinism" was widely used to the extent of abuse to justify inequality. Nevertheless biology and the social sciences have always had a symbiotic relationship in terms of evolution. If used with some precision, social evolutionary theory has great potential. A prominent sociologist Robert  Merton took the theory one step further and applied it to people. He developed a theory to explain deviant behavior. But within it, lies a great truth about individual evolution at least in my arbitrary eyes. Others who share my view call it "typology of modes of individual adaptation". There are 5 modes of personal adaptation:

1.            Conformity

2.            Innovation

3.            Ritualism

4.            Retreatism

5.            Rebellion

Each way of behaving or reacting is defined by the individual's attitude towards society's widely accepted goals and means of achieving these goals. So conformists accept the defined goals and use legitimate means, innovators accept goals but invent new means of achieving accepted goals, ritualists reject the goals but use available means, retreatists reject everything, and rebels reject everything as well but at the same time try to substitute accepted goals and available means with others. It is challenging to draw parallels between this theory devised to explain criminal behavior and layman understanding of innovation. Innovation and ritualism are the pure cases of anomie as Merton defined it because in both cases there's discontinuity between goals and means. Let's think outside the box. Devising new means to survive, succeed, create, get ahead doesn't have to be bad. Actually it can be very good. Better than good. It can be a salvation.

Innovation=Adaptation

So, Mr. Merton, what I've got to say to you is this: Let there be anomie. Let there be innovation. After all this science, it may seem inappropriate to use biblical references. But both religion and the need to adapt take a huge leap of faith. Faith in what we can do first separately and then as a whole. And since we are talking about people not amoebas, we are talking about the will to adapt. The will to achieve the same old goals of survival, contribution, acceptance by new means. That's innovation. That's adaptation.