Ελληνική ομοψυχία. NOT!
Monday, April 20, 2015 at 11:35AM
WTM

της Πέγκυ Παπακώστα, @PeggyPapakosta

Το συνταξιοδοτικό των Αγγλικών Πανεπιστημίων είναι στο κόκκινο. Έχουν 330.000 μέλη και χρωστάνε σύμφωνα με του ίδιους λίγο λιγότερo από 8 δισεκατομμύρια λίρες. Σύμφωνα με ανεξάρτητους εκτιμητές χρωστάνε 10,5 δισεκατομμύρια λίρες. Ψιχουλάκια. Είχαν λοιπόν δύο επιλογές: ή να καθαρίσουν το σπίτι τους μόνοι τους ή να το κάνουν άλλοι για αυτούς. Ξεκίνησε λοιπόν η δύσκολη διαδικασία να τα βρουν μεταξύ τους. Αυτοί που πληρώνουν πολλά με αυτούς που πληρώνουν λίγα. Κι αυτοί που λαμβάνουν μεγάλες συντάξεις με αυτούς που λαμβάνουν μικρότερες. Τα συμφέροντα πάρα πολύ μεγάλα και ισχυρά. Με μίσος, με συγκρούσεις, με εχθρότητα δουλεύουν μαζί προς ένα στόχο. Το κοινό καλό. Γιατί το δίλημμα είναι απλό: συμβιβασμός στο έπακρο ή καταστροφή.

Θα συνεχίσω λέγοντας κάτι άσχετο που στο τέλος θα φανεί σχετικό.

Θυμάμαι οι γονείς μου μου έλεγαν για τις παλιές δύσκολες αλλά ωραίες ημέρες των Ελλήνων του Σικάγο. Εκεί που γεννήθηκα και μεγάλωσα και εγώ. Για τα μπουζούκια (το αγαπημένο τους ήταν το μυθικό πια Deni’s Den), τα ελληνικά ζαχαροπλαστεία, τους Έλληνες φοιτητές (κάποιοι αιώνιοι και εκεί!), τις επιτυχημένες επιχειρήσεις των Ελλήνων. Θυμάμαι που διάβαζα τις πολυκαιρισμένες σελίδες της Ελληνικής εφημερίδας στο Σικάγο «Νέοι Καιροί» του πατέρα μου. Και τις ιστορίες για τον γεράκο τυπογράφο που οι γονείς μου τον αγαπούσαν πολύ. Για τους δρόμους που άκουγες μόνο Ελληνικά. Για τις παρέες τους, τους φίλους τους και τα Ελληνικά εστιατόρια. The Greek Town. Που δεν υπάρχει πια. Όχι μόνο στην Αμερική αλλά πουθενά. 300.000 Έλληνες έχουν φύγει από την Ελλάδα της κρίσης. Ελληνικές κοινότητες δε γεννιούνται πουθενά. Μόνο φυτοζωούν κάποιες παλιές.

Έκανα τη διατριβή μου στην αντικειμενικότητα των δημοσιογράφων παίρνοντας παράδειγμα τις Ελληνικές εφημερίδες και τα sites του εξωτερικού. Ο ελληνισμός του εξωτερικού με νύχια και με δόντια κρατιόταν. Πρόσφατα οι δεύτερες και τρίτες γενιές Ελλήνων απέκτησαν ανανεωμένο λόγο να τιμήσουν την καταγωγή τους: να στηρίξουν την παλιά πατρίδα σε μια στιγμή κρίσης. Όμως οι νέοι Έλληνες του εξωτερικού είναι το ίδιο καταστροφικοί με τους Έλληνες της Ελλάδας. Απομονωμένοι στα προσωπικά τους μικροπροβλήματα αποφεύγουν τους άλλους Έλληνες. Κάνουν «παρέα κυρίως με ξένους και επιλεκτικά με κάποιους Έλληνες». Δημιουργούν κλίκες. Χωρίς αίσθηση κοινότητας. Και είναι δεκάδες εκατοντάδων  σε κάθε μεγάλη πόλη. Οικογένειες μεταξύ τους δε μιλάνε. Όπως ακριβώς και στην Ελλάδα.

Πολύ παλιά το δίλημμα του Ελληνισμού ήταν ελευθερία ή θάνατος. Και ξέρουμε ποιος βγήκε νικητής. Τώρα το δίλημμα είναι συμβιβασμός ή καταστροφή. Προς το παρόν οι Έλληνες εσωτερικού και εξωτερικού επιλέγουν να καταστραφούν παρά να μονιάσουν, να ομονοήσουν, να συνεννοηθούν και να συμβιβαστούν. Με θύμα μόνο την Ελλάδα και τους κατοίκους της. Και φυσικά ο συμβιβασμός δεν είναι με τους δανεστές μας ή με την τρόικα ή με τους θεσμούς. Ο συμβιβασμός είναι πρώτα με τον εαυτό μας και ακολουθεί ο συμβιβασμός με το διπλανό μας. Γιατί για να συμβιβαστείς με το γείτονα, πρέπει να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου. Και οι Έλληνες δεν το ‘χουμε αυτό. Χρειάζεται πολλή αυτογνωσία, γενναιόδωρες δόσεις ρεαλισμού, λίγη σοφία και μια σταγόνα ταπεινοφροσύνης. Κι όλο αυτό είναι πολλή δουλειά, βρε παιδάκι μου. Άντε και καλά μυαλά!

Article originally appeared on (http://whitetowermedia.com/).
See website for complete article licensing information.